Cześć! Tu Shuhei z CLOViZ Inc.!
W listopadzie 2025 roku aplikacja do nauki pokera POKER Q'z wypuściła długo wyczekiwaną nową funkcję: tryb turniejowy.
Oprócz dotychczasowego trybu gier cashowych możesz teraz uczyć się technik charakterystycznych dla turniejów, takich jak ICM czy rozgrywanie krótkiego stacka.
Dlatego w tym artykule przeprowadziliśmy bezpośredni wywiad z twórcami POKER Q'z, Toshikim Ohatą i Hayato Abe.
Czym są sekrety turniejów? Jak stać się silniejszym w pokerze?
Opowiedzieli nam także o sobie „jako pokerzyści”.
Zapytaliśmy również, z jaką myślą tworzyli aplikację.Jak używać aplikacji, by stać się silniejszym?
Podzielili się swoją unikalną perspektywą twórców.
Wplecione są też kulisy produkcji, o których mogą opowiedzieć tylko twórcy, więc koniecznie przeczytajcie do końca.
Twórcy POKER Q'z od strony „jako pokerzyści”
——Na początek poproszę was obu o przedstawienie się.
Ohata:
Jestem Toshiki Ohata. Jestem studentem studiów magisterskich na Wydziale Informatyki i Technologii Uniwersytetu Tokijskiego. Należę do laboratorium zajmującego się badaniami nad AI w grach i przetwarzaniem języka naturalnego, a obecnie mam przerwę w studiach, aby skupić się na biznesie.
Abe:
Jestem Hayato Abe. Obecnie jestem studentem trzeciego roku Wydziału Rolniczego Uniwersytetu Tokijskiego. Dogłębnie studiowałem pokera zarówno od strony teorii, jak i praktyki, i codziennie oddawałem się pokerowi, zarówno w turniejach, jak i grach cashowych.
——Jaką rolę odgrywacie w POKER Q'z?
Abe:
Badam pokera, a na tej podstawie decyduję o zawartości treści w aplikacji.
Myślę o tym, jakie rozdania omówić i jakich lekcji nauczać, aby użytkownicy mogli stać się silniejsi.
Ohata:
Częściowo zajmuję się też treścią, ale głównie odpowiadam za rozwój.
Implementuję quizy i lekcje oraz piszę programy do obliczania strategii GTO.
——Jak obecnie w dużym skrócie wyglądają lekcje w aplikacji POKER Q'z?
Abe:
Poker dzieli się ogólnie na gry cashowe i turnieje, a w lekcjach na poziomach Lv.0~2 można nauczyć się podstaw wspólnych dla obu.
Od Lv.3 wzwyż ścieżki się rozdzielają: w pierwotnym trybie gier cashowych można uczyć się istoty pokera, takiej jak GTO, a w trybie turniejowym nacisk kładzie się na koncepcje charakterystyczne dla turniejów, takie jak ICM.
——Dziękuję. Ten wywiad dotyczy nowej funkcji, trybu turniejowego, ale zanim przejdziemy do tematu — czy jako pokerzyści macie jakieś turniejowe historie, które zrobiły na was wrażenie?
Abe:
To historia z mojego pierwszego turnieju. Polegało to na tym, że kilka najlepszych osób otrzymywało punkty do wykorzystania w lokalu, więc istniało coś takiego jak „wejście do nagród”, a w turnieju z około 70 uczestnikami doszedłem do momentu, w którym wystarczyło, by odpadł jeszcze jeden gracz, aby „wejść do nagród”.
Wtedy ja miałem tylko 2bb i akurat na UTG dostałem 8♠8♥. Nie było wyjścia, zagrałem all-in za 2bb, a gracz za mną sprawdził mnie z 9♠9♥.
Ohata:
To najgorszy możliwy scenariusz (śmiech)
Abe:
I tak w swoim pierwszym w życiu turnieju na żywo zaliczyłem bubble (śmiech).
Co więcej, na turnie obaj mieliśmy draw do strita, a outy się odwróciły.
Ohata:
Czyli na boardzie leżały 6, 7, T.
Abe:
Dokładnie. Dlatego od pewnego momentu to ja, z 8♠8♥, krzyczałem „9! 9! 9!” (śmiech).
Ohata:
Na riverze wyszedł 8?
Abe:
Na riverze nie wyszło nic (śmiech).
Ohata:
Gdyby to była 8, byłaby legenda (śmiech).
——To naprawdę niesamowicie zabawna historia. I do tego dokładnie o bubbly, które sporo omawiamy też na lekcjach (śmiech). A ty, Ohata, masz jakąś historię?
Ohata:
Ja też mam solidne doświadczenie godne legendy (śmiech).
Wtedy siedziałem na BB z 5♠5♥ i sprawdziłem open BTN-a z BB. A na flopie, ni mniej, ni więcej, wyszły 3, 3, 5, więc skompletowałem full house'a.
Co więcej, przeciwnik był superagresywnym graczem i na flopie doszło do all-inu. Pokazał rękę 64s. Set full vs open-ended to przecież pewna wygrana.
A wtedy na turnie wyszła 3, a na riverze też 3!
Wszyscy:
(wybuch śmiechu)
Ohata:
U mnie był board, a przegrałem z jego 6-high (śmiech).
——Toż to kosmos (śmiech).
Ohata:
To był najgorszy w życiu, nie do uwierzenia bad beat (śmiech).
W turniejach preflop to 90%
——Skoro usłyszeliśmy już wasze bardzo zabawne historie turniejowe, to wreszcie chcielibyśmy zapytać o aplikację. Najpierw: jakie są punkty w nowo odświeżonej części turniejowej?
Abe:
Kluczowa jest oczywiście różnica względem zwykłych gier cashowych, a w tym sensie są dwa duże punkty.
Po pierwsze, w turnieju „nie ma rake'a, ale są ante”. Dlatego zakresy preflop zmieniają się znacząco. Co więcej, „trzeba grać różnymi zakresami zależnie od sytuacji”, więc w porównaniu z grami cashowymi preflop staje się o wiele bardziej skomplikowany.
A drugi punkt: w turnieju celem nie jest po prostu zwiększanie liczby żetonów, tylko gra o miejsce w klasyfikacji. Dlatego nawet jeśli patrząc tylko na liczbę żetonów call się opłaca, „czy dostaniesz nagrodę pieniężną, czy nie” może sprawić, że call stanie się nieopłacalny. Na przykład w okolicach bubble'a gracze z dużą liczbą żetonów atakują agresywnie, a ci z mniejszą grają cierpliwie, „żeby nie wylecieć” — powstaje struktura, jakiej nie zobaczy się w grach cashowych.
——Rzeczywiście „rake i ante” oraz pojęcie „wejścia do nagród” nie istnieją w grach cashowych i to właśnie tworzy różnice w strategii.
Abe:
Tak. A turniej to gra, w której preflop ma bardzo duże znaczenie.
Naprawdę, w turniejach preflop to 9/10.
Na przykład, nawet jeśli wygrasz duże all-in przy pierwszych blindach 100-200, żetony, które wtedy zdobędziesz, w późniejszych blindach będą warte tylko 1bb, więc zdarza się, że żetony wywalczone na początku tracisz przez drobny błąd preflop w późniejszej fazie — to właśnie turniej.
——To dzieje się właśnie dlatego, że w turnieju blindy stale rosną.
Abe:
Tak. Dlatego precyzja preflop jest niezwykle ważna.
Co więcej, gdy w późnej fazie zostanie ci jakieś 10bb, bardzo często w ogóle nie dochodzi do postflopu. A jeśli choć trochę pomylisz się przy callu all-in za 10bb preflop, tracisz wszystkie żetony i koniec, więc naprawdę błąd preflop to ciężki grzech.
——Rzeczywiście tak jest.
Abe:
Właśnie te kwestie zebraliśmy i uprościliśmy, przekazując je w nowo odświeżonej lekcji trybu turniejowego.
——Następne pytanie: czy w lekcjach trybu turniejowego masz jako twórca jakąś swoją ulubioną lekcję?
Abe:
Tak, osobiście uważam, że w wyjaśnieniu ICM udało mi się całkiem dobrze pokazać przykład, że ilość posiadanych żetonów i nagroda, którą można otrzymać, to nie to samo.
Podałem przykład turnieju z pulą nagród 100 dolarów, gdzie nagroda za pierwsze miejsce wynosi 60 dolarów, a łączna liczba żetonów to 100 punktów i lider ma 70 punktów. W tym przypadku 70 punktów lidera nie zamienia się w 70 dolarów. Dopiero zgarniając wszystkie 100 punktów, dostaje się 60 dolarów, więc te 70 punktów jest warte mniej niż 60 dolarów.
——Rzeczywiście to zrozumiały przykład ICM.
Abe:
To, ile warta jest wartość 1 punktu żetonowego, jest dość trudne; w tym przykładzie, nawet mając 70 z 100 punktów, nagroda za zwycięstwo to 60 z 100 dolarów, więc nie jest to warte 70 dolarów — i to jest kluczowe, bo w pewnym sensie posiadanie większej liczby żetonów jest stratą. Odwrotnie, jeśli ostatnie miejsce dostaje 10 dolarów, to nawet mając teraz tylko 10 punktów, gdy staną się 0 punktów, nadal dostaniesz 10 dolarów, więc te 10 punktów jest warte więcej niż 10 dolarów.
Ohata:
Łatwiej to zrozumieć, myśląc o tym jako o piętrzących się żetonach: żetony na dole, stanowiące podstawę, mają wysoką wartość, a żetony ułożone wyżej mają niską wartość.
——Rozumiem.
Ohata:
To trochę trudniejsze, ale tym można też wyjaśnić bubble factor. Stack po stronie short ma tylko żetony o wysokiej wartości z dołu stosu, podczas gdy strona deep może grać żetonami o niskiej wartości z góry stosu. Dlatego strona short jest zmuszona do trudnej walki.
Abe:
Ogólnie często mówi się, że „short jest w niekorzystnej sytuacji”, i faktycznie tak jest, ale to dlatego, że wartość przetrwania dzięki niewielkiej liczbie żetonów jest ważna, więc trzeba często pasować.
——Nawet z 2bb warto walczyć i wejść do nagród, to ważne.
Abe：
Dokładnie tak. Dlatego chcemy w tej lekcji uczyć podstawowej strategii, żebyście potrafili podejmować decyzje opłacalne pod względem oczekiwanej wartości nagrody.
Stworzyłem tę lekcję z myślą, że wyniki turniejowe wszystkich się poprawią.
GTO Wizard to słownik, POKER Q'z to podręcznik
——Abe stworzył tak wspaniałą lekcję, ale jak sam się uczył?
Abe：
Bez końca przeklikiwałem GTO Wizard i uczyłem się w kółko.
Bubble factor też studiowałem, patrząc na tabele i myśląc „Aha, to dotyczy dwóch graczy”.
Szczególnie jedno mnie zaskoczyło i chcę to przedstawić: intuicyjnie wydaje się, że wylecieć z 10bb jest gorzej niż z 3bb.
——Tak się wydaje.
Abe：
Ale naprawdę jest odwrotnie — gracz z 3bb ma wyższy bubble factor niż gracz z 10bb. Innymi słowy, gdy dostaje all-in, gracz z 10bb łatwiej sprawdza.
Ohata：
To dlatego, że po sprawdzeniu gracz z 10bb ma ponad 20bb i jego oczekiwana wartość nagrody gwałtownie rośnie. Odwrotnie, gracz z 3bb nawet wygrywając ma tylko nieco ponad 6bb, więc korzyść jest mała.
Abe：
Dlatego ja też kiedyś, mając jeszcze 10bb, folowałem nawet silne ręce, a mając tylko 3bb, wciskałem all-in z konieczności — a było odwrotnie.
——Czyli niezależnie od tego, czy masz 10bb czy 3bb, jeśli przegrasz all-in, spadasz do zera i wylatujesz, ale gdy sprawdzisz i podwoisz się, gracz z 10bb zyskuje gwałtowny skok oczekiwanej wartości nagrody.
Ohata：
Zgadza się. Naprawdę wydaje mi się, że wiele osób to myli, więc chciałbym, żeby się tego nauczyli.
Abe：
W ten sposób bez końca wpatrywałem się w GTO Wizard, szukałem wspólnych cech dla poszczególnych sytuacji i verbalizowałem je.
Ohata：
No naprawdę, jesteś geniuszem.
Abe z nieskończenie rozległych i trudnych do interpretacji rozwiązań GTO Wizard wyciąga charakterystyczne elementy i kondensuje esencję, którą zamienia w lekcje.
Abe：
Chcę wam przekazać, że „GTO Wizard to słownik, a POKER Q'z to podręcznik”. GTO Wizard to gruby słownik jak Kōjien — patrząc tylko na niego, niewiele się rozumie.
Więc jeśli na przykład pomyślisz „chcę pouczyć się bubble factora” i otworzysz gruby słownik, to zupełnie nie da rady. Ale podręcznik, który wyciąga z niego esencję, pozwala uczyć się naturalnie.
Ohata：
„GTO Wizard to słownik, POKER Q'z to podręcznik” — dobry slogan (śmiech).
——Naprawdę świetny (śmiech).
Abe：
Uważam, że szukanie nowej wiedzy w GTO Wizard jest bardzo ważne, ale gdy ktoś, kto nie rozumie podręcznika, od razu zagląda do słownika, często naprawdę nic nie rozumie, więc raczej tego nie polecam.
Poza tym często kończy się to rozważaniami o konkretnym rozdaniu, co jest naprawdę bez sensu.
Ohata:
Cieszyć się i smucić na zmianę w stylu „Trafiłem częstotliwość calli! Super, miałem rację!” to najbardziej bezsensowny sposób używania narzędzi GTO na świecie (śmiech).
——Rzeczywiście, to naprawdę nie ma sensu (śmiech).
Abe:
Poza tym, nawet jeśli istnieje sytuacja, w której BTN pushuje z całym zakresem, więc można callować z KTo i tak dalej, to rzeczywisty przeciwnik wcale tak często nie pushuje i często zawiera dużo Ax — takie sytuacje naprawdę się zdarzają. Wtedy callowanie z KTo staje się ogromnie minusowe.
Ohata:
Czyli używając GTO Wizard, zawsze trzeba porównać i przeanalizować strategię przeciwnika w GTO z rzeczywistą strategią przeciwnika.
Abe:
Ale graczy, którzy potrafią to robić, jest naprawdę niewielu. Dlatego chciałbym, żebyście najpierw uczyli się w POKER Q'z, a potem patrzyli na rozwiązania takie jak GTO Wizard.
Dzięki nauce lekcji POKER Q'z nauczycie się swobodnie korzystać z rozwiązań.
Naprzemienny input i output
Abe:
Kolejnym punktem POKER Q'z jest to, że można poczuć „poczucie, że samemu gra się w pokera” — to też jest duży plus.
Ja wyciągam problemy, w których gracze prawdopodobnie popełnią błąd, i robię z nich praktyczne quizy, więc myślę, że można je rozważać naprawdę jako własną sprawę.
Ponadto ma formę dialogu, więc idzie się naprzód, zadając sobie pytania, a także rozwiązując praktyczne quizy można potwierdzić swój rozwój, więc to treść, dzięki której można uczyć się aktywnie.
Ohata:
Innymi słowy, POKER Q'z jest zaprojektowany tak, żeby naprzemiennie ćwiczyć input i output.
W zwykłej nauce input staje się głównym elementem i często brakuje okazji do outputu, ale one są domknięte w POKER Q'z.
——Rzeczywiście, w POKER Q'z na przykład najpierw Q-chan wykonuje błędny ruch, Aria to wskazuje i wyjaśnia, potem rozwiązuje się ćwiczenia, potem praktyczne quizy... taki jest przepływ.
Abe:
Co więcej, są one podzielone na drobne rozdziały, więc można robić je po trochu w wolnych chwilach — to też jest cecha.
Ohata:
Rzeczywiście, możliwość ćwiczenia inputu i outputu oraz możliwość robienia tego w wolnych chwilach to punkty POKER Q'z.
——Zgadza się. A teraz, skoro dotychczasowa rozmowa była bardzo ciekawa, jeśli macie jeszcze jakąś krótką historię, chętnie posłucham...
Abe:
Dobrze, opowiem o jednej trudnej sytuacji (śmiech).
Sytuacja przy sześcioosobowym stole, gdzie siedzę na BB, BB ma najmniejszy stack, UTG ma drugi najmniejszy, a pomiędzy nimi jest wielu głębokich graczy. Wtedy przy open raise UTG na 2bb BB w ogóle nie może callować.
To znaczy, UTG też ma za sobą głębokich graczy, więc zawęża zakres open raise, a ja mam jeszcze mniejszy stack niż UTG, więc muszę zawęzić zakres, więc mogę callować tylko z bardzo wąskim zakresem.
Ohata:
Czyli są dwa czynniki, które to zawężają.
Abe:
Więc mimo że to zwykły open na 2bb, folduję T7s czy KTo, tak absurdalnie wąsko. Prawie all-in albo fold.
Kiedy to odkryłem, w firmie mówiłem „No bez jaj!” (śmiech).
Ohata:
Ale to, że Abe od „No bez jaj!” odkrył, że są dwa czynniki zawężające, jest naprawdę imponujące.
Abe:
To jest właśnie udręka przy tworzeniu lekcji...
Ohata:
Powtórzę się, ale wyciągnięcie esencji ze złożonych rozwiązań i zebranie ich w lekcję ma naprawdę ogromną wartość.
A ten element jest typowy dla gier z niepełną informacją, więc „wskazówki”, które można by nazwać „podstawami”, są dość trudne do uchwycenia. POKER Q'z nawet w tym potrafi przedstawić bliskie temu „wskazówki”.
Abe:
Myślę, że podstawowa strategia jest całkiem dobrze nauczana. Wręcz przeciwnie, można powiedzieć, że opierając się na tej podstawowej strategii, obserwując przeciwnika i potrafiąc przyjąć strategię dostosowaną do przeciwnika, można jeszcze bardziej poprawić swoje umiejętności pokerowe. Kompasem do tego będzie POKER Q'z.
Na koniec ~Jedyna rzecz, o której warto pamiętać w turniejach~
——Na koniec chciałbym, abyście podzielili się z czytelnikami jedną rzeczą, o której warto pamiętać w turniejach.
Abe:
Zdecydowanie „w turniejach preflop to 90%” (śmiech).
W późnej fazie turnieju all-in call — wystarczy drobny błąd i cały dotychczasowy wysiłek idzie na marne, a drobny błąd preflop w porównaniu z błędem we wczesnej fazie to dosłownie inny rząd wielkości, więc preflop jest naprawdę ważny. Co więcej, w późnej fazie turnieju działa bubble factor, co jest bardzo trudne. Wystarczy zmniejszyć choć jeden taki błąd preflop, a wyniki turniejowe wszystkich wystrzelą w górę.
Jeśli preflop jest poprawny, to szczerze mówiąc nie stanie się nic takiego strasznego. Naprawdę uważam, że umiejętność gry preflop i siła pokerowa są silnie skorelowane.
A postflop można robić byle jak, same checki wystarczą (śmiech).
Ohata:
To nie (śmiech).
Abe:
Chciałbym tak gorąco przekonywać o ważności preflopu, że aż chce się to powiedzieć (śmiech).
Ohata:
W nowo odświeżonej sekcji turniejowej preflop jest w centrum uwagi, ale postflop jest szczegółowo omówiony w sekcji gier cashowych.
Abe:
Tak. W trybie cash game też jest mnóstwo wiedzy przydatnej w turniejach. Strategia CB na różnych boardach na flopie i tym podobne treści można od razu wykorzystać w turniejach, więc warto się z nimi zapoznać.
Ale przede wszystkim najważniejszy jest preflop.
——Czyli w trybie turniejowym uczymy się preflopa charakterystycznego dla turniejów, a w trybie cash game poznajemy strategię postflop, która przydaje się w obu przypadkach.
Ohata:
Uważam, że to dobry pomysł. Będziemy bardzo wdzięczni, jeśli przy tej okazji zarejestrujecie się w obu trybach.
